خود را به رها كردن گناهان ظاهرى و باطنى امر نموده و مىفرمايد : وَ ذَرُوا ظاهِرَ الْإِثْمِ وَ باطِنَهُ إِنَّ الَّذِينَ يَكْسِبُونَ الْإِثْمَ سَيُجْزَوْنَ بِما كانُوا يَقْتَرِفُونَ « 1 » و گناه آشكار و پيدا و پنهان را ترك كنيد ، مسلّماً كسانى كه مرتكب گناه مىشوند ، به زودى به آن چه مرتكب شده‌اند ، پاداش داده مىشوند . ( 587 ) « أَللَّهُمَّ ! إِنِّى أَسْأَلُكَ أَنْ تَغْفِرَلِى [ خَطِيئَتِى وَ ] ما قَدَّمْتُ [ وَ ما ] أَخَّرْتُ ، وَ ما أَعْلَنْتُ وَ ما أَسْرَرْتُ . » « 2 » خداوندا ! همانا از تو مسألت دارم كه [ گناهم و ] آن چه [ گناهانى ] را پيش فرستادم [ و آن چه ] را كه به تأخير انداختم و آن چه را كه آشكار و يا پنهان نمودم ، بيامرزى . گناهان آينده ؛ حجاب‌هاى جهل گناهان « ما قَدَّمْتُ » پيشين معلوم است ، و شايد مراد از « ما أَخَّرْتُ » گناهان بعد از اين ، همان حجاب‌هاى جهل عالَم بشريّت باشد كه بيشتر اهل ايمان موفّق به زايل نمودن آن در اين عالم نمىشوند ، تا از اين جهان مىروند . درخواست فوق براى آن است كه خداوند متعال به عنايت و رحمت خاصّه‌اش آن را زايل سازد تا بندگانش را در اين جهان ، پيش از عالم ديگر مشرّف به ديدار خاصّش بنمايد . خداوند در قرآن شريف يكى از نعمت‌هاى بهشت خود را مغفرت به شمار آورده و مىفرمايد : مَثَلُ الْجَنَّةِ الَّتِي وُعِدَ الْمُتَّقُونَ فِيها أَنْهارٌ مِنْ ماءٍ غَيْرِ آسِنٍ وَ أَنْهارٌ مِنْ لَبَنٍ لَمْ

--> ( 1 ) . سوره انعام ، آيه 120 . ( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 232 .